| maandag, juni 30, 2008 |
| Kamperen. |
Ik ben geen kampeermens. Ik heb nogal graag mijn comfort. Een bed met verse lakens en een goed hoofdkussen zijn mij heilig. Een douche waar alleen ik en de mijnen in moeten en een toilet waar alleen ik en mijn dierbaren opzitten, zorgt bij mij voor rust, hygiëne en een voorspoedige stoelgang. Ik steek na jaren maanden weken dagen uren kokerellen al graag eens lui de voeten onder tafel om een ober en een kok van een zuiders eethuis de rest te laten doen. Bovendien ben ik allergisch aan stof, pollen en heb een afkeer van insekten en nog mooiere geleedpotigen.
Maar het moet. Ik heb een man die kamperen heerlijk vindt en het met de paplepel heeft meegekregen. Hij vindt couscous uit een gamel eten het einde, stokbrood in stukken gescheurd in olijfolie gedompeld verrukkelijk en wijn drinken uit een plastieken beker cool. Natuurlijk houdt hij ook van de wind die tegen het zeil waait (of het zeil wegwaait) en van de vogels die je 's morgens wekken (om 4u30) en van alles wat puur natuur is. Ik hou ook van puur natuur maar ik kijk er liever naar dan dat ik er met mijn kont in zit.
Popje is drieënhalf. Het ideale moment, vindt mijn man, voor een eersteklas kampeerdoop. Het kind in kwestie is al door het dolle heen in het vooruitzicht van zoveel avontuur. Maar een kampeerder van haar leeftijd heeft uiteraard een minimum aan verzorging nodig dus we moeten deze keer doordacht en georganiseerd kamperen. Dat is dan weer niet mijn man zijn beste kant dus mag ik daar voor oprukken. Lijstjes en nog eens lijstjes van wat we hebben maar niet meer vinden en dus nog moeten zoeken (in een huis dat er gezien ons werkleven uitziet als na een orkaanuitbarsting) en wat we niet hebben en dus nog moeten kopen (kamperen is WEL duur als je het goed wil doen). Mijn man moet morgen, de dag voor het vertrek nog de hele dag werken. mijn kind is morgen thuis en wil met mamma spelen want het is vakantie.
Ik heb morgen dus de opdracht om te denken, te kopen, te zoeken, te verzamelen, te pakken, te laden en ondertussen een, in het vooruitzicht van kamperen, hondsdol kind te entertainen.
Er zijn eerste vakantiedagen waar ik meer naar uitkijk.
Maar het wordt tof hoor. Zeker weten.Labels: humor, reis, vrijetijd |
posted by MOLADY @ 6/30/2008 12:03:00 PM
|
 |
|
|
|
| zondag, juni 29, 2008 |
| Het verhaal: 'De stad' |
Het was lang en hoog vliegen. Het land heeft bergen die aan de ene kant groen en de andere kant grijs zijn, water dat als donkerblauwe inkt schuimt en vonkt. Dorpen waar mannen dansen terwijl ze houten ballen tegen elkaar slaan en met de hakken het zand doen stuiven. Velden waar zaden kiemen waar hij nog nooit van heeft gehoord, straten waar je dagenlang geen mens tegen komt, paarden die wild zijn, vrouwen die nog wilder zijn en kinderen die ogen hebben van het zwartste blauw.
Maar hij landt niet in een land. Hij landt in een stad. Die stad heeft niks te maken met het land waarin het als een navel ligt. Geen zier. Die stad is een litteken, een wonde, een draaikolk. Die stad is klaar om iedereen die er een voet zet, in haar drijfzand van verhalen, beelden, geuren, geluiden mee te zuigen. Hij zet zijn voet traag maar vastbesloten en is verloren. Er is zon die brandt maar toch hangt er een bergkoelte die hem doet rillen onder zijn hemd. Alles is er groter: er zijn gebouwen als metalen torens, reikhalzend en hautain maar ook huizen van krijt in alle kleuren van de regenboog, mannen met torso's waar zelfs hij bij verbleekt, straten die pas bestaan als je ze ontdekt hebt in de wirwar en mengelmoes aan steen en glas en hout. Licht dat speelt en draait als een kind, water dat het land likt als een kat, lui maar gulzig.
's Avonds als alles dooft, licht de stad op als een fakkel. Als alles stil valt, weergalmt de hartslag in de buik van de aarde die haar geduldig draagt en dat is warm en hevig. Accordeons klinken even sterk als het getinkel van ijs in een glas, van vilten hakken tegen marmer, van vlaggen die hard slaan, van vet dat sist in een pan en op de tafel drupt langs een kin en in de tafel dringt met een zucht. Vuur knispert en alle mensen fluisteren over nu en hier en waar dat dan is en hoe je dat weet en dat dat nooit is wat je wil weten. Maar ook al zijn alle theoriën hier welkom, er is er geen die klopt en geen die er toe doet en geen die wordt opgeschreven en uitgehangen in volgorde van belangrijkheid. De harten van de mensen zie je bijna door hun huid heen blinken als een rood en koppig schijnsel en dat is wat telt, dat is wat drijft en hen doet groeien boven de spitsen van hun metalen gedrochten van torens.
Hij komt aan bij een huis waar de muren zijn beschilderd met leuzen en citaten. Er branden kaarsen in nissen met een oranje licht. Hij aarzelt even voor hij klopt maar dan hoort hij het tegenritme, de lage gong van de bas, de improvisatie van violen, de tak van de gitaar. Hij is binnen.Labels: het verhaal, schrijven |
| posted by MOLADY @ 6/29/2008 10:43:00 PM
|
|
|
|
|
| zaterdag, juni 28, 2008 |
| Wie is zo zot? |
Wie staat er nu in godsnaam moederziel alleen om 7u 's ochtends op zaterdag een vispotje te bereiden?
Ik. Molady Babette aka Assepoes.
Maar het ruikt heerlijk...Labels: de pan, molé |
| posted by MOLADY @ 6/28/2008 08:01:00 AM
|
|
|
|
|
| woensdag, juni 25, 2008 |
| Philippe en de anderen 2 |
We zitten op de keukentafel in Prinsenhof. Blote voeten. Tangoschoenen op de grond. Hij toont mij hoe buiten de schaduw van Keizer Karel een bochelaar wordt en die van de boom een octopusvrouw met duizend armen. Het is zo stil dat de stad verdwenen lijkt in een kosmisch gat. Alsof enkel wij nog in de cocon van licht en ruimte, warm ondanks de sneeuw tegen het raam, dicht ondanks de kilometers tussen onze harten, warm ondanks blote armen vol kippenvel, daar zitten met wiebelbenen.
Hij heeft koffie gezet, stijf van de suiker. Ik hou mijzelf in stand met pineau de charentes omdat ik anders zo van de tafel zou vallen, hysterisch van mijn stokje zou stuiken en gillen waarom hij hier verdomme is om drie uur 's nachts als hij mij een vrouw van niks vindt. Maar ik zit erbij als een poes die haar prooi begluurt en niks anders doet dan met haar staart slaan en glimlachen, de nagels diep in het houten blad van ingehouden goesting.
Het boek ligt klaar zoals alles klaar is die avond. Hij slaat het open zoals ik open sta die nacht. In letters van een kind van 18 staat mijn naam en boekenbeurs '93. Alles is geel aan het boek zoals alleen doorleefde ouderdom kan vergelen. Elk blad ruikt naar bloemsuiker, zoals alleen oud papier zoet kan ruiken. Elk woord staat vast, zoals elk woord in dat boek dat gewoon doet. En elke zin roept en fluistert tegelijk in de talen van onzin en waarheid, zoals alleen dat boek dat kan.
Hij beseft nog niet welk goud zijn vingers torsen, welk heelal tussen de bladzijden schuilt, hoe je niet je best moet doen om niet te huilen bij het einde maar het gewoon moet doen, zoals regen zacht valt op nieuw gras.
Maar hij voelt wel hoe zwaar het boek, hoe kleverig, hoe hard het weegt. Hij vermoedt goed hoe fel mijn ziel erin gegrift staat, mijn hart er heet in klopt, mijn huid er zacht in streelt over zijn vingers. En hij weet zeker dat ik bloot zal zijn als hij het leest, hoe gevaarlijk en hoe stiekem ik zijn hoofd zal binnenglippen als hij de woorden proeft die ik geslikt heb, telkens weer. En hij krimpt, huivert, zwijgt. Het boek glijdt als een aal in zijn tas.
Dan is de wereld er weer. Sneeuw tikt tegen dun glas. Mijn glas is leeg.Labels: 'l amour fou, boek |
| posted by MOLADY @ 6/25/2008 02:56:00 PM
|
|
|
|
|
| woensdag, juni 11, 2008 |
| Wiskunde. |
Vrouwen cijferen zich teveel weg.
Geven zich doorgaans blindelings voor 200 %.
Vragen tien maal vaker: 'Hou je nog van mij?'
Delen zich in duizend stukjes als het hem maar pleziert.
En nog voelen ze zich zo vaak te min.Labels: man en vrouw |
| posted by MOLADY @ 6/11/2008 05:10:00 PM
|
|
|
|
|
| zaterdag, juni 07, 2008 |
| Philippe en de anderen 1 |
Hebt u een lievelingsboek? Zo'n boek waarmee uw leven begon en eindigde? Zo'n boek dat je ondersteboven en binnenstebuiten keerde, waar je het warm en koud van kreeg en nu nog krijgt. Kippenvelliteratuur. Een boek dat in uw ogen alles zegt, openbaart zonder het te zeggen. Zo'n boek met zoveel ruimte tussen de regels dat je er zou kunnen in verdwalen. Een boek dat toen je het uitlas je deed huilen als een kind, niet alleen omdat het zo mooi was maar vooral omdat het uit was en er nooit meer een eerste keer zou zijn, een eerste keer dat je de eerste regel las, een eerste keer dat je verwonderd was, ontroerd, verkocht.
Ik heb zo'n boek. Ik kocht het toen ik 18 was op de boekenbeurs omdat er op de kaft een flue foto stond van een man die ik mooi vond en omdat de achterflap mij een klap gaf. Ik kocht het, las het, herlas het, las het luidop, las de lievelinsgsstukken opnieuw, schreef ze over, citeerde ze. Ik raadde het boek aan, ik leende het uit en het werd oud en beduimeld maar ook zacht en mooi. Het werd mijn boek. Het werd een boek waarin mijn naam stond en de datum in een geschrift waar ik me nu om schaam. Het werd een soort teddybeer van een boek. Een vaste waarde op de boekenplank tussen de nieuwkomers, waar ik altijd weer naar teruggreep, om even vast te houden, te doorbladeren, in weg te dommelen, in thuis te komen.
Nu kan je zien dat het hout donkerder is op die plek. Je kan voelen dat het tocht door het gat in de kast.
Deze lente gaf ik het weg.Labels: 'l amour fou, boek, long time ago, nostalgie |
| posted by MOLADY @ 6/07/2008 08:29:00 PM
|
|
|
|
|
|
| Popjespoëzie |
'Mamma, champignon rijmt op paddestoel!' zegt ze
'Maar neen, popje, champignon IS een paddestoel. Champignon is gelijk aan paddestoel. Waarop rijmt paddestoel, popje?'
...
'Op kabouter!'Labels: popje |
| posted by MOLADY @ 6/07/2008 06:44:00 PM
|
|
|
|
|
|
| Losse tong. |
Wij klappen regelmatig uitgebreid uit het bed. We zijn daar misschien een beetje te weinig discreet in. Misschien zou een kleine portie preutsheid ons niet misstaan en sommige toehoorders behoeden voor schaamrode wangen of dichtgeknepen billen. Maar wij kunnen het nu eenmaal even eenvoudig hebben over recepten in de pan als over gerechten in bed. We doen daar ook helemaal niet giechelig over, als natte bakvissen. We noemen het ding een ding en schuwen geen details. Er zijn vrouwen die dit afkeuren, er zijn vriendinnen die vinden dat je dat niet doet: vertellen hoe vaak en hoe je het doet. Het spijt ons voor hen. Zij hoeven het niet te doen maar wij doen het. Wij zijn daar nogal puur natuur in, nogal oer. Wij willen niet shockeren, wij willen ons enkel informeren en bijleren. Een bed is geen geheime schuilplaats maar een heerlijke speeltuin. Een buitelweide. Een neverending doolhof.
Nu loopt sinds kort op vrijdag een zestienjarig ventje stage bij ons. Hij is niet bij de pinken. Hij leeft geloof ik op een andere planeet en een paar versnellingen lager. Wij storen ons daar niet aan. Wij hebben veel geduld met zijn onvolkomenheden en begeleiden hem waar nodig. Maar wij vergeten wel regelmatig zijn aanwezigheid. Wij durven wel eens denken dat hij van lucht is. En dan klappen wij uit het bed. En dan geraken wij op gang.
Ik hoor het u denken. Dat zou niet mogen. Hoe durven jullie. Zo immatuur en aanmatigend. En nu vroeg ik mij deze ochtend af: Moest hij bij de pinken zijn, een paar versnellingen hoger leven en op deze planeet, zou hij ons dan kunnen aanklagen voor ongewenste verbaal s..uele intimiteiten? Verkrachting van het oor? Bezoedeling van de jonge geest?
Ik denk dat ik vrijdag mijn mond houd. En de lepel in de pot.Labels: humor, Lijf en leden, man en vrouw, ssssss |
| posted by MOLADY @ 6/07/2008 03:36:00 PM
|
|
|
|
|
|
| About Me |
|
Name: MOLADY
Home: de mooiste stad, van belgië
About Me: keukenprinses op de erwt
See my complete profile
|
| Previous Post |
|
| Archives |
|
|
| Shoutbox |
wie iets vindt, heeft slecht gezocht. (R. Kopland) |
| Links |
|
|
| Powered by |
 |
|
